สื่อมวลชน: อาชีพสุจริตที่น่าขยะแขยงที่สุด
ทำไมผมถึงจั่วหัว entry แบบนี้? …เกี่ยวกับไอ้สื่อมวลชนหัวหงอกหรือเปล่า?
เปล่าเลยครับ ..แม้ผมจะเกลียดไอ้ระยำนั่นเข้าไส้ก็ตาม
แต่เรื่องที่จะพล่ามต่อไปนี้ ไม่เกี่ยวกับไอ้เหี้ยนั่นโดยสิ้นเชิง
บางท่านอาจจะเคยได้ยินข่าวเรื่องนักข่าวของสำนักข่าวโทรทัศน์ช่องหนึ่ง
ถูกรุมทำร้ายโดยกลุ่มเจ้าหน้าที่พนักงานดับเพลิงของหน่วยหนึ่งในจังหวัดใกล้กรุงเทพฯ
เล่าเรื่องสำหรับผู้ไม่รู้ คือว่างี้..
เรื่องเกิดขึ้นโดยมีเหตุการณ์รถของเจ้าหน้าที่ดับเพลิงกลุ่มดังกล่าว
ประสบอุบัติเหตุชนกับรถคันอื่น (จำไม่ได้ว่าใครชนใครล่ะ แต่ไม่ใช่ประเด็น)
นักข่าวที่ว่านี้ก็ไปทำข่าว ถ่ายภาพ ตามหน้าที่ของนักข่าวล่ะครับ
ทีนี้มันเกิดเหตุขึ้นตรงที่กลุ่มพนักงานดับเพลิงกลุ่มดังกล่าวไม่พอใจที่นักข่าวมาถ่ายภาพ
(จะเขินกล้อง หรือห่าอะไรไม่รู้ล่ะ รายงานข่าวไม่ระบุ)
และพอมีปากเสียงกันสักครู่ก็ได้เรื่องครับ
พนักงานดับเพลิงรุมต่อยตุ้บตั้บ
หลังจากเหตุการณ์ที่เล่ามา ก็เป็นข่าวใหญ่ครับ
(แต่เท่าที่ผมสังเกตุ มันเป็นข่าวใหญ่แค่ในช่องทีวีของแม่งช่องเดียว)
สื่อมวลชนในช่องนั้นจัดการติดต่อสอบถามเจ้าหน้าที่ตำรวจในท้องที่, หัวหน้าหน่วยดับเพลิง
รวมทั้งรวบรวมพยาน หลักฐานภาพถ่ายวิดีโอในเหตุการณ์ เสร็จสรรพ
มีรายงานข่าวว่า หัวหน้าชุดหน่วยดับเพลิงประกาศจะสอบพนักงานที่ก่อเหตุโดยเร่งด่วน
(พร้อมพักสำรองราชการ)
และรายงานข่าวว่า ตำรวจให้สัมภาษณ์ว่าให้มอบตัวภายในพรุ่งนี้เช้า -
หากไม่ จะออกหมายจับทันที!
และที่สะดุดอารมณ์ที่สุด คือการกล่าวยกย่องถึงคุณงาม~ความดี
ที่นักข่าวคู่กรณีท่านนั้น ได้เคยช่วยเหลือบรรเทาความเดือดร้อนให้ชาวบ้าน ครั้งหนึ่ง
มีโทรศัพท์แสดงความเป็นห่วงและให้กำลังใจอย่างล้นหลาม!
เรื่องที่เล่ามาอาจเป็นเรื่องปกติ หลายคนอาจเห็นพ้องกับข่าว
แต่ผมไม่ครับ ไม่อย่างยิ่ง
จริงอยู่ที่หากดูจากรูปการณ์รายงานข่าว ..พนักงานดับเพลิงแม่งก็เหี้ยจริงๆ ที่ไปหมาหมู่กับนักข่าว
แต่หากเรามองอีกมุมหนึ่ง… สื่อมวลชนก็กำลังหมาหมู่กับคู่กรณีเหล่านั้นอยู่เหมือนกันไม่ใช่หรือครับ??
แม้การหมาหมู่ของสื่อมวลชนในเคสนี้ จะเป็นการหมาหมู่ที่ไม่ได้ขัดแย้งกับกฏหมายบ้านเมื่อง
ซึ่งต่างจากการหมาหมู่ของพนักงานดับเพลิง ซึ่งผิดเต็มข้อ
แต่… ถ้ามองในมุมมองที่ลึกซึ้งกว่านั้น ว่า “ตอนเป็นเคสของชาวบ้าน กับชาวบ้าน”
สื่อมวลชนหมู่เหล่านั้นให้ความสำคัญได้สักครึ่งหรือเสี้ยวหนึ่งของเคสที่เกิดขึ้นนี้บ้างไหมครับ?
…ถ้าจะบอกปากเปล่าโดยเอาอุดมการณ์ป้องหน้า มันก็ฟังได้
…แต่ที่แหกขี้ตาเห็นในความเป็นจริง ปฏิเสธไม่ได้หรอกครับว่าไม่ใช่เล๊ยยย..
ที่ผมบอกว่าผมสะดุดอีตรงคำสรรเสริญนักข่าวที่ถูกทำร้าย ท่านนั้น ผมว่าแม่งโคตรตลกสิ้นดี
ถ้าคิดไม่ออกลองคิดดูแบบง่ายๆ เลยครับ ว่าปีหนึ่งพนักงานดับเพลิงทำงานกี่เคส?
ผมเชื่อว่ามากกว่าหนึ่งเคสของนักข่าวที่เขากล่าวอ้างละเอ้า..
ทำไมต้องยกเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเหตุการณ์มากล่าวอ้างอย่างไม่เป็นกลาง
นี่แหละครับสิ่งที่ผมบอกว่ามันเป็นการหมาหมู่แบบไม่ผิดกฏหมาย
(ซึ่งหมาหมู่ก็คือผู้เสพสื่อด้านเดียวโดยไม่ตรองถ่วงน้ำหนักบ้างไงครับ ..มึงนั่นแหละ)
คือไม่ใช่ว่าพอสื่อฯ เสนอข่าวที่ขัดแย้งกับความเห็นผม แล้วผมจะบอกว่ามันเหี้ยเสมอไปนะครับ
..ผมไม่ได้เป็นญาติฝ่ายไหนกับพนักงานดับเพลิงทั้งนั้นครับ
เรื่องของเรื่องที่เล่ามา ..ผมแค่มองในมุมที่ต่างออกไปและเป็นประเด็นน่าคิด
ถ้าอ่านมาจนจบ ก็ขออนุญาตฝากไว้ให้คิดละกันครับ
คุณไม่จำเป็นต้องเสพสื่อด้านใดด้านเดียว แล้วบอกว่า′มันจริง’เสมอไป
โดยเฉพาะสื่อที่ผู้แพร่สื่อมีส่วนได้เสียกับสื่อที่แพร่ออกไป
..นั่นหมายความว่าคุณก็ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยกับสื่อที่ผมแพร่ออกไป ก็ได้
เพียงแต่ผมก็ไม่ได้มีส่วนได้เสียกับใครที่กล่าวมาทั้งนั้นเหมือนกัน
ป.ล.
- ตอนเด็กๆ ผมเคยเบื่อการอ่านข่าวแบบดั้งเดิม มาก
ไอ้ประเภทที่เอาคนอ่านมานั่งท่องอาขยานให้ฟัง (คล้ายรูปแบบของข่าวภาคค่ำช่องเจ็ดปัจจุบัน)
มาถึงยุคหนึ่ง สมัยหนึ่ง มีการอ่านข่าวแบบ “คุยข่าว” แพร่หลายขึ้น
ซึ่งมันได้อรรครสเพิ่มขึ้นโขครับ เสพกันเมามัน ..ผมก็รู้สึกว่าการเสพข่าวนี่มีรสชาติมากขึ้น
..แต่พอแก่มาถึงวันนี้ ถึงได้คิดได้ล่ะครับว่า
“ไอ้ความเมามัน อารมณ์ รสชาติ ที่ผู้คุยข่าวสื่อกับเรา น่ะ
มันคือเนื้อข่าวที่ถูกเบี่ยงเบนด้วยอารมณ์ ความเห็น ทรรศนะอันไม่เป็นกลางของผู้คุยข่าวเอง นั่นแหละ” - หากนึกเคสข้างต้นไม่ออก สมมุติง่ายๆ กับตัวอย่างต่อไปนี้..สมมุติการอ่านข่าวแบบเก่ารายงานข่าว ว่า
“รถเมล์สาย xxx ชนตู้โทรศัพท์พังเสียหายทั้งตู้
คนขับรถบอกถึงสาเหตุในครั้งนี้ว่า เบรกชำรุด”..สมมุติข่าวเดียวกัน การคุยข่าวรายงานข่าว ว่า
“รถเมล์สาย xxx ชนตู้โทรศัพท์พังเสียหายทั้งตู้
ชาวบ้านแตกตื่นขวัญเสียกันใหญ่เลยครับ
คนขับก็มามุกเดิมล่ะครับ ..บอกว่ารถเบรกแตก
ดูหน้าดูตาสิ ..ตาลอยๆ ด้วย เมาหรือเปล่าก็ไม่รู้!?!!?!!“พอเข้าใจใช่ไหมครับ?
- บางคนอาจจะสงสัยว่าสิ่งที่ผมพล่ามเรื่องรถเมล์ชน นี่
มันมีจริงๆ หรือ? กับสื่อมวลชนไทยในปัจจุบัน
คำตอบคือมีครับ และมีบ่อยมากด้วย
ไอ้สื่อคุยข่าวตัวเตี้ยๆ ผอมๆ หน่อยน่ะ
เพิ่มเติมจากเคสเดิม
ได้ดูเทปสัมภาษณ์รายการเรื่องเด่นเย็นนี้ เกี่ยวกับเคสนี้เพิ่มเติม
ไอ้สื่อมวลชนดังกล่าวถูกจุดประเด็นเพิ่มเติมในเคสที่ว่า “ไปในเหตุการณ์โดยไม่ได้ไปในฐานะนักข่าว”
(เพราะคู่กรณีอีกตัวละครหนึ่งคือน้องเมียสื่อมวลชน)
…ยิ่งสมเพชนักข่าวเหี้ยนี่เข้าไปใหญ่ครับ
