เรามีอะไรจะบอก
แด่พวกสั…. 
ช่างแม่งเถอะครับ พิมพ์ไปก็เท่านั้น
..เล่าสู่กันอ่านเล่นๆ ครับ
บ้านเกิดผมที่ต่างจังหวัด อยู่ในท้องที่ที่มีสถานีรถไฟขนาดกลางตั้งอยู่ด้วยครับ
แล้วที่ยิ่งกว่านั้น คือบ้านผมอยู่ห่างจากรางรถไฟหน้าสถานีแค่ไม่ถึงสามสิบก้าว
คือถ้าใครเคยยืนริมทางรถไฟ..เวลารถไฟแล่นผ่านด้วยความเร็ว –
คงพอนึกออกครับว่ามันหนวกหูมากๆ!
แล้วนี่บ้านติดทางรถไฟอีก!? ..ไม่ต้องสงสัยเลยครับว่าเวลาแขกไป~ใครมา แล้วต้องค้างคืนที่บ้านหลังนั้น
แม่งนอนไม่เคยหลับสนิทกันสักคนเดียว ..เพราะรถขนส่งสินค้าแม่งวิ่งสุดกำลังทั้งคืน!
(แต่คนที่อยู่กับมัน โตกับมัน ..จะชินไปเอง)
ทีนี้ด้วยความที่บ้านอยู่ใกล้สถานีรถไฟครับ ..บวกกับสมัยเด็ก(จนถึงปัจจุบัน) –
ผมมีความจำเป็นต้องเดินทางไป-กลับระหว่างบ้านเกิดกับบ้านยายบ่อยครั้ง
จึงมีโอกาสได้เดินทางกับรถไฟแทบทุกครั้ง (..เหตุผลหนึ่งคือมันถูกด้วยแหละ)
..ขาไป ก็ขึ้นรถไฟหน้าบ้าน ..ขากลับ ลงรถไฟก็เดินเข้าบ้านได้เลย
พูดถึงรถไฟไทย สิ่งที่ขึ้นชื่ออย่างที่สุดของที่สุดคือเรื่องของการ(ไม่)ตรงต่อเวลาครับ
หากใครเคยใช้บริการคงประสบกับตัวมาบ้าง 
(..อันนี้ผมสาบานด้วยความสัตย์จริงเลยนะครับว่าไม่ได้ยกมาพูดเพื่อซ้ำเหตุการณ์อัปยศที่เกิดขึ้น
ผมอยากเล่าสู่กันอ่าน..แค่นั้นจริงๆ)
ที่สุดของที่สุดที่ผมเคยเจอมีสองครั้งครับ..
ครั้งแรก..ตอนนั้นผมเดินทางจากหัวลำโพงกลับบ้านเกิด
กำหนดรถไฟออกจากหัวลำโพงตอน 16:40 น. โดยประมาณ
ปรากฏว่ามีประกาศขัดข้องเล็กน้อย.. แจ้งว่ารถอาจจะออกจากชานชาลาช้ากว่ากำหนด
..รถออกจริงสี่ทุ่มครึ่ง
ครั้งที่สอง..จากหัวลำโพงกลับบ้านอีกเช่นกัน (แต่ถัดมาอีก 1 ปี)
ครั้งนี้รถไฟออกตรงเวลาเป๊ะครับ 16:40 น.
ตามกำหนดแล้วจะถึงบ้านผมตอนประมาณ 07:00 น.
นั่งไปสักพัก พอเริ่มดึกผมก็หลับ..ตื่นมาอีกที 07:10 น.
สะดุ้งนิดหน่อยเพราะถ้าเป็นไปตามกำหนด..มันจะเลยบ้านผมไปหน่อยนึงแล้ว!
แต่..ปรากฏว่ารถไฟจอดนิ่งอยู่ในสถานีแห่งหนึ่งครับ
ไล่เรียงเรื่องทั้งหมดถึงได้รู้ว่ารถไฟขบวนที่อยู่ข้างหน้าขบวนที่ผมนั่งอยู่..ตกราง (แบบเบาะๆ)
ส่วนอีคันผมนี่ก็วิ่งไปต่อไม่ได้เพราะติดอีคันหน้า
แล้ว ณ ตอนนั้น ..เวลาที่ผมควรจะถึงบ้านตามกำหนดที่ระบุในตั๋ว
ผมยังอยู่ห่างจากสถานีบ้านตัวเอง..สามจังหวัด!?
..สรุปว่าถึงบ้าน 16:40 น. ครับ ใช้เวลาในการโดยสารรถไฟรวม 24 ชั่วโมงเป๊ะ
นั่งกันไข่เหนียวเลยทีเดียว
..ประเด็นที่เล่าให้อ่านก็คือ ผมแค่อยากจะบอกว่าผมผูกพันกับรถไฟไทยมามากพอสมควรทีเดียวครับ
นอนฟังเสียงรถไฟมาเป็นสิบปี ..ใช้บริการมาหลายสิบรอบ
(นี่ถ้ามีสะสมไมล์แลกของรางวัลเหมือนเครื่องบิน..ผมคงได้กับเขาบ้างล่ะ)
คือถ้าจะถามว่าในฐานะคนที่ใช้บริการรถไฟฯ บ่อยๆ “เสียใจ” กับสิ่งที่เกิดขึ้นหรือเปล่า?
..ผมไม่เชิงจะเสียใจครับสำหรับการกระทำของกลุ่มคนกลุ่มนี้
อารมณ์ที่รู้สึก..คืออยากจะยกนิ้วให้มากกว่า..
..นิ้วกลางนะ
