อ้วน!
entry นี้เรื่อยเปื่อยอีกตามเคยครับ
(แต่จะบอกยังไงดีล่ะ..มันเป็นเรื่องเรื่อยเปื่อยสำหรับผู้อ่าน แต่มันเป็นประเด็นจี๊ดหัวใจผู้เขียนเสียเหลือเกิน)
คือช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาผมกลับไปเยี่ยมป๊ากับแม่ที่บ้าน(เกิด)มาครับ ..หลังจากไม่ได้กลับไปค่อนข้างจะหลายปี
ไปถึงปุ๊บ..ก็มีแต่คนทักว่า..
..เจ็บใจครับ แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะจำนนด้วยหลักฐาน 
ที่ฮาเคล้าน้ำตามากๆ คือเพื่อนป๊าผมคนหนึ่งครับ ..ผมไม่เคยเจอแกนานเป็นสิบปีแล้ว
พอดีแกแวะมาเยี่ยมที่บ้านป๊าพอดีก็เลยได้สนทนากันตามประสา
..ประโยคแรกที่แกทักคือ “อ้วนท้วนสมบูรณ์ดีนะ” 
(..เป็นการทักทายที่เปี่ยมล้นไปด้วยไมตรีจิตและการรักษาน้ำใจต่อคนอ้วนอย่างล้นเหลือครับ)
คุยไปคุยมาสักพัก..แกก็เริ่มเปลี่ยนประโยคสนทนาเป็นคำว่า “อ้วนไปนิดนะเราน่ะ” แทน 
(..เอาแล้วไง)
..พอแกจะกลับ แกพูดส่งท้ายก่อนกลับว่า “ออกกำลังกายบ้างนะเราน่ะ..อ้วนเยอะแล้ว” 
(..นาทีนั้นได้แต่ยิ้มส่งแกครับ พร้อมกับคำ/วลีมากมายที่พูดออกไปไม่ได้เพราะเป็นเพื่อนป๊า)
สรุป.. กลับบ้านรอบนี้เซ็งเป็ดครับ
