ไอ้ฮัทเล่าเรื่อง: ผลาญ
ไร้สาระอีกหนึ่ง entry ครับ 
แต่ entry นี้จะพยายามไม่พิมพ์อะไรมาก
(ซึ่งพอเกริ่นแบบนี้ทีไร..ยาวเป็นสันหลังทุกที วันนี้จะพยายามกระชับพื้นที่ เอ้ย! กระชับ entry ครับ)
คือคืนก่อน ผมท่องเว็บไปเรื่อยเปื่อย แล้วก็ไปหยุดอ่านอยู่ที่บล็อกแห่งหนึ่ง
แล้วไปเจอ entry หนึ่งในบล็อกนั้นเข้า เข้าใจว่าเป็นแผนภาพแสดงมือถือที่ผ่านการเป็นเจ้าของมาแล้ว
แล้วมันก็แว๊บ~ย้อนกลับมานึกถามตัวเองว่า “เฮ้ย..แล้วกูล่ะ?”
กรณีของผู้เขียนบล็อกที่ว่า ผมไม่รู้ว่าเขาผ่านการเป็นเจ้าของมาเยอะ..ด้วยเหตุผลอะไรนะครับ
อาจจะความชอบส่วนตัว ฐานะอำนวย ค่าครองชีพในประเทศที่ดีกว่า หน้าที่การงานโน้มนำ รสนิยม หรือเหตุผลอะไรก็แล้วแต่
(ซึ่งคงเป็นเรื่องส่วนตัวล่ะ..ผมเคารพและคงไม่ไปคิดแทน)
แต่สำหรับกรณีของผม ..พอมานั่งไล่ลำดับตัวเองแล้วก็อึ้งๆ กุมขมับไปพักหนึ่ง
เพราะที่แย่คือในการ “ผลาญ” เงินไปกับสิ่งเหล่านี้แต่ละครั้ง ผมไม่ได้อิงอยู่บนฐานของการมีฐานะอำนวยเสียด้วยสิ 
ท้ายสุด..ผมก็ได้คำถามมาถามตัวเองสองเรื่อง แล้วก็ไม่กล้าตอบสักเท่าไหร่
ว่าตัวเองหมดเงินไปเท่าไหร่กับสิ่งเหล่านี้..และในแต่ละครั้งที่สูญเงินไป ได้ใช้มันคุ้มหรือยัง?
ป.ล.
จะเล่าถึงที่มาที่ไปของการ “ผลาญ” ที่ผ่านๆ มาครับ
๑. Siemens C35i – โทรศัพท์เครื่องแรกในชีวิต แม่ผมซื้อให้ตอนเข้ามหา’ลัย
เพราะต้องไปพักที่หอพักใกล้มหา’ลัย (ซึ่งไกลบ้าน)
เคยแตกเป็นเสี่ยงครั้งนึง ผมเก็บนั่น~นู่น~นี่มาประกอบกันใหม่ ..ใช้ได้ปกติแทบทุกอย่าง ยกเว้นอย่างเดียวคือมันไม่สั่นอีกเลยตั้งแต่นั้น
(มารู้ทีหลังตอนเอาไปซ่อม..ช่างบอกว่าตัวมอเตอร์ที่ทำให้สั่นมันหายไปจากเครื่อง
..แปลว่าตอนนั้นผมไม่ได้เก็บไอ้นี่มาประกอบด้วยน่ะสิ)
๒. Nokia 6610 – ซื้อเพราะกิเลสในยุคมือถือจอสี+เสียงเรียกเข้า polyphonic รุ่นแรกๆ ครับ
น่าเศร้าที่มีอายุการใช้งานเพียงแค่ปีกว่าๆ ..แล้วเสือกทำหล่นหายเฉยเลย!
(ก่อนหน้าเครื่องนี้จะหาย..ผมเคยเก็บมือถือที่คนอื่นทำหาย/ลืมทิ้งไว้ในบริเวณมหา’ลัยถึงสองครั้ง และส่งคืนเจ้าของทั้งสองครั้ง
ตอนนั้นหวังสุดใจขาดดิ้นเลยครับว่าผลบุญที่ทำกับคนอื่น..จะส่งผลถึงผมบ้าง
แต่แล้วเครื่องก็ถูกปิดไป..และติดต่อไม่ได้อีกเลย 
)
๓. Nokia 5110 – จริงๆ เครื่องนี้ไม่ได้ซื้อใหม่ครับ ..ยืมของป๊าผมมาใช้ตอนเครื่องที่ ๒. หาย
รุ่นนี้ถึกเยี่ยงควายจริงๆ ครับ ป๊าผมเคยทำหล่น..แล้วด้วยสัญชาติญาณนักฟุตบอลเก่า แกใช้เท้ารับ
แล้วรับอีท่าไหนไม่รู้ กลายเป็นเตะไปข้างหน้า ไถลไปกว่า 10 เมตร ตกบันไดอีก 5-6 ขั้น
..แล้วไม่เป็นอะไรเลย
๔. Motorola V878 – ซื้อมาแทนเครื่องที่หายครับ
เป็นเรื่องโคตรซวยที่ผมเป็นคนเหงื่อออกค่อนข้างเยอะ ..แล้วรุ่นนี้เสือกไม่ทนเหงื่อ
ใช้งานไปได้ไม่นาน จอข้างในก็โดนฤทธิ์เค็มของเหงื่อ ..จนเละ
๕. Ezio E300 – ซื้อมาแทนเครื่องที่เหงื่อเข้าครับ ..คราวนี้เลยซื้อของโนเนมราคาถูกแม่งเลย
ลูกเล่นโอเค ใช้งานคล่องตัว ทุกอย่างลงตัวครับ
มันมาเป็นเรื่องเอาที่วันหนึ่งผมทะเลาะกับแม่ทางโทรศัพท์ ..แล้วดันขว้างโทรศัพท์อัดกำแพง
(รอบนี้เอามาประกอบกันใหม่เหมือน C35i ไม่ได้ด้วยสิ)
๖. Nokia N73 – ซื้อมาแทนเครื่องที่ทะเลาะกับแม่แล้วขว้างจนพังครับ
และด้วยอำนาจแห่งความเค็มของเหงื่อผมอีกครั้งหนึ่ง ..ใช้ได้สักพักก็เป็นเรื่องอีก
๗. O2 Atom Life – หนึ่งในมือถือที่แพงที่สุดเท่าที่ชีวิตเคยซื้อมาครับ
และก็เป็นหนึ่งในมือถือที่เสียดายเงินที่สุดเท่าที่เคยเสียมาด้วยเช่นกัน
อายุไขหมดลงพร้อมกับแบตที่เสื่อม..แล้วไปถามที่ศูนย์ฯ แบตแท้ราคาพันกว่า!
๘. Nokia 6230 – ไม่ได้ซื้อครับ ..บากหน้าไปยืมเครื่องป๊ามาใช้อีกเช่นเคย 
(..กตัญญูเหลือเกิน)
เวรกรรมยังไม่หมด..เพราะไอ้เครื่องนี้อยู่กับป๊าผมมานาน ไม่มีปัญหา
พอยืมป๊ามาใช้..มาพังกับผมซะอย่างนั้น
๙. LG Lolipop – เครื่องปัจจุบันครับ ..ยังไม่รู้อนาคตที่แน่ชัดว่าจะมีเรื่องตลกอะไรเกิดขึ้นอีก
ตอนซื้อมาใหม่ๆ ..ไม่ถึงเจ็ดวันก็เสือกมีปัญหาแล้ว (ต้องเอาไปเคลมเปลี่ยนเครื่องใหม่)
…
(ว่าแล้วไง..ว่าจะกระชับ entry ..สุดท้ายก็ ป.ล. ยาวเหยียด)
